ismail

Yıkıldı duvarlarım, binlerce insan sayesinde!
Belki de döküntülerden beni çıkarmak sizin elinizde,
Kaldım bir başıma, gözünüzün önünde!
Kalkmaya mecalim var mı belli değil!

Can delik deşik, Yüreğimde koca sessizlik…
Beynim bomboş, bilemesin bu büyük eziklik!
Anlamsız düşünceler, yaşamaktan bezmiştik,
Susmaları için kaç kişinin ağzını dikmiştik?

Ve bu şehir bana dar,
Yağdı yüreğime binlerce kardan adamlar!
Hiçbir işe yaramadı, sıcağı görünce kaçtılar…
Her biri bir tekmeyle “kardan bayan”ı yıktılar

Yağmurlar yağdı, yüreğim 4 mevsimi birden yaşıyor,
Allah’ım kullarının hataları yüz binleri aşıyor!
Kimsesiz yüreğim anlamsızca acıyor…
Kimse bilmez, yaşamak beni yoruyor !